nice to meet you my toilet

I can't live. I can't work. And even play.

I can't eat. I can't sleep. Just breath to pass a day.

The smell of flower remind yesterday.

You can take my heart.

But please please give my life back to me.

Give me back the imagination.Give me back old days.

No matter what  happen, I have to stay....

ยุง  สัตว์!โลกตัวเล็กๆ ที่สร้างความรำคาญได้มหาศาล

ลอบกัดกินเลือดคนโน้นคนนี้ไปทั่ว  มั่วนักนะมึงอ่ะ!!!

โดยเฉพาะยุงกลางคืน..

แต่ถ้าถามคนโดนกัด  กลัวยุงมั้ย?  ไม่มีอ่ะ  ใครกลัวก็บ้าแล้ว

ตัวแค่นั้นคิดจะทำไรกูได้วะ..  อีพวกนี้ดีแต่ทำให้รำคาญใจ

ไม่เป็นไร.. เลือดเรามีเยอะ  ให้ๆมันไปมั่งก็ได้..

คิดซะว่าทำทานให้สัตว์ร่วมโลก!! 

ยุงบางตัวแม่งเนียน  ค่อยๆบินมาเกาะแกะ  ไม่ให้เรารู้ตัว

ค่อยๆจิกปากสูบเลือด  แล้วมันก็ค่อยๆเฟตตัวหายไป...

ไอ้ประเภทนี้ไม่เท่าไหร่  มันรู้หน้าที่  รู้ว่ามันควรจะอยู่ในที่ของมัน

แดกเสร็จแล้วจบกัน  ไม่เสนอหน้ามาให้กูเห็น 

แต่บางตัวไม่รู้ โง่!! บ้า!! หรืออยากลองของ!!!!

หลังจากแดกเลือดกูจนอิ่ม  แล้วก็เสือกบินสลอน

มาเกาะอยู่ตรงหน้ากูน่าตาเฉย  อีพวกนี้วอนโดนตบ!!!

บางที่โดนจิกกัดบ่อยๆมันก็ขี้เกียจตบ  ต้องใช้คำว่าเปลืองแรง

ชีวิตพวกมึงไม่มีค่าพอให้กูต้องกระดิกมือหรอกนะ..

แต่พอไม่ตบมันซะ  ก็ได้ใจไง  บินวนมันอยู่ตรงหน้ากูซะงั้นอ่ะ

พยายามแสดงตัวเหลือเกิน  อยากตายซะให้ได้ใช่มั้ยมึง?!?

มาเลย..กูจัดให้!!!  เป็นไง? เจอเข้าไปทีเดียว..จอด!!!!

แต่บางตัวแม่งก็แอบมีสมอง  ทำมาเป็นแกล้งตาย

ซักพักลุกขึ้นมาบินต่อเฉยเลย  อีพวกนี้ยุงรึแมว??

พวกมึงมี 9 ชีวิตหรือไงวะ???  ด้านนักนะมึง!!!

ตบยังน้อยไปใช่มั้ยสำหรับพวกมึง?

งั้นมึงเอาดีดีทีมั้ย จะได้ศพสวย?

ไหนๆมึงก็ใช้ความสวยมาหากินอยู่แล้วหนิ..

พวกมึงจะได้สวยกันจนวาระสุดท้าย

ส่วนไอ้พวกที่ชอบเสนอตัวอ่อยยุง

ระวังเหอะ.. มึงจะตายเพราะยุงติดโรคบางตัว!!!

 

ด้วยความปราถนาดีจาก...

กรมอนามัย  กระทรวงสาธารณสุข

(ซะงั้นอ่ะกู!!!!)

 

 

 

ความนุ่มนิ่ม : ศัตรูตัวร้ายของกู

แกนนำสำคัญ ได้แก่ เตียง หมอน และผ้าห่ม

ไอ้พวกนี้มันจะคอยดูดพลังงานในตัวเราให้หมดไปทีละน้อยๆ

เผลอเข้าไปจับเมื่อไหร่ เป็นต้องเสร็จมันทุกครั้งไป

อาการแรกเริ่ม คือ ตาจะเริ่มพล่าเบลอ หนังตาเริ่มหนัก

จากนั้น จะสูญเสียความสามารถในการตั้งหัวให้ตรง

อาการระยะสุดท้าย  คนที่โดนมันเล่นงาน...

จะทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง และอยู่ในสภาพขนานกับพื้นโลก

สติล่องลอย เหมือนโดนสะกดจิต ในที่สุดจะหมดสติไป

มักเป็นกันมากในช่วงเวลาที่เริ่มทำอะไรที่มีสาระ เป็นงานเป็นการ

เช่น การอ่านหนังสือสอบ ทำโปรเจค และช่วงทำThesis

อาการข้างเคียง ในช่วงที่สติสะลึมสะลือ..จะรู้สึกมีความสุข สบายมากถึงมากที่สุด

แต่หลังจากนั้นจะรู้สึกทุกข์ ทรมานมากในช่วง 1-2 ช.ม.ก่อนส่งงาน

ถึงแม้ว่าเคยซื้อหาอาวุธพิฆาตชนิดต่างๆ  เช่น กาแฟ , กระทิงแดง

..มาต่อสู้กับมัน แต่ก็ไม่เป็นผล  ศัตรูของกูร้ายกาจเกินไป!!!

ทำให้กูต้องเสร็จมันเกือบจะทุกครั้ง..

จึงขอเตือนทุกคนที่ต้องทำงาน หรือภาระกิจสำคัญต่างๆ..

อย่าเข้าใกล้มันเป็นดีที่สุด อย่าได้ตกเป็นเหยื่อของมัน!!!

ถึงมันจะยั่วยวนยังไง ก็อย่าเผลอโดนตัวมันเด็ดขาด!!!

ครั้งนึง..พวกมันเคยหลอกกูด้วยแผนการอันแยบยล

ทำตัวให้ดูนิ่มๆ น่ากอด จนกูตัดสินใจเก็บพวกมัน(ใส่ตู้)ซะจะดีกว่า

 

แล้วจังหวะที่กูได้สัมผัสความนิ่มหมอนอิงใบเล็กใบนึง..

"แค่ใบเล็กๆคงไม่เป็นไรหรอก" กูคิด

กูเลยเอามาไว้ใกล้ๆ ด้วยความเอ็นดู จนต้องสัมผัสมันบ่อยขึ้นๆๆๆ

จนไม่สามารถปล่อยมันออกจากอ้อมกอดได้ในที่สุด

แล้วสุดท้าย..กูก็ต้องพ่ายแพ้ เพราะหมอนอิงใบเล็กๆนิ่มๆใบเดียว

 

จบ!

 

 

 

ไปหัวหินมา....

อ้างกับตัวเอง.. อาจารย์.. พ่อแม่.. และเพื่อนๆว่า "ไปทำงาน"

ทริปนี้..ตอนแรกกะลุยเดี่ยว จะพาสโนไวท์ไปเที่ยวทะเลซักครั้ง

ค่อยๆไป..1คนกับอีก1คัน

แต่เอาเข้าจริงมีเดอะแก๊งส์ไปด้วย จึงไม่สามารถพาสโนไวท์ไปได้

 

170707

ออกจากกรุงเทพไปทำงานกันแต่เช้า....

ทำงาน..  นั่งสังเกตกระแสลมและพฤติกรรมฝรั่งที่ชานริมทะเลของเกสเฮ้าส์อยู่จนถึงบ่าย

ทำงาน..  เดินดูสีสันตอนกลางวันของเมืองอยู่จนถึงบ่ายแก่ๆ

ทำงาน..  เข้าไปสำรวจร้านพิซซ่าและไอติมอิตตาเลี่ยนชื่อดังที่ใครไปหัวหินก็พลาดไม่ได้

            สรุปผลการทำงานที่ร้านไอติมว่า..ไม่สามารถรักษาอัตลักษณ์ทางรสชาติเดิมไว้ได้

            ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ทำงาน..  ในช่วงเย็นที่ร้านชาวเล อุปกรณ์การทำงานได้แก่ ช้อน ส้อม และ2มือ

พอทำงานอิ่มก็ยัง..

ทำงาน..  ที่ตลาดโต้รุ่งตอนประมาณ2ทุ่ม

จบช่วงเวลาทำงานของวันแรก

 

180707

วันที่สองเริ่มด้วย..

ทำงาน..  สำรวจnodeรวมคนตามร้านอาหารยามเช้า..สรุปว่า  คับคั่งบริเวณร้านเจ็กเปี๊ยะ

ทำงาน..  ทดลองใช้ชีวิตในโรงแรมรถไฟหัวหิน ด้วยการนั่งจิบน้ำชาช่วงสายๆยาวไปจนถึงบ่ายๆ

ทำงาน..  ลงสำรวจระบบนิเวศชายหาด พบสปีชี่แปลกปลอม คือ พี่ม้า และน้องม้า

และแล้วการทำงานที่สุขสันต์หรรษาที่สุดของโปรเจคนี้ก็จบลง ด้วยคำถามของเดอะแก๊งส์ว่า..

"อืม..เนี่ยแหละงานกูเหนื่อยจะตาย"

5555+

 

นี่ไม่ใช่เรื่องสยองขวัญนะ

เพราะอย่างที่บอก  มันยังมีชีวิตอยู่

แต่ที่ไม่แน่ใจคือ...

มันอาจมีมากกว่าหนึ่ง

อาจมีถึง 2 3 4 5 6 7 8 9 ..(เยอะไปแล้ว..พอ!!)

สิบ สิบเอ็ด สิ...(บอกให้พอ!!!.....ไม่ขำอ่ะดิ)

จะเล่นทำไมเนี่ยกู 

ต่อดีกว่านะ...

ไอ้หนึ่งชีวิตที่ว่าเนี่ย  อยู่ในนี้มานานและ

มันคงจะขนข้าวของของมัน  ย้ายเข้ามาอยู่ในนี้พร้อมกูแหละ

นานๆทีจะเห็นหน้ากันซักที

โผล่มาให้เห็นแว๊บๆ แล้วก็หายไป

เวลาหา ก็ไม่เคยเจอด้วยนะ!

เป็นอย่างงี้มาตลอดเดือนนึงแล้ว...

 

จิ้งจกตัวน้อย..มึงอยู่ในห้องกูมาเป็นเดือนแล้ว..

ไม่คิดออกไปไหนเลยรึไงวะ?

ไปดิ๊ ออกไปเถอะ!! ข้างนอกแมลงเยอะแยะ

ได้โปรดออกไปหาอะไรกินข้างนอกห้องกูเถ๊อออ..

มึงจะผอมตายอยู่แล้ว ห้องกูก็ไม่มีอะไรให้มึงกินอ่ะนะ

ด้วยความจริงใจว่า..ตอนที่เห็นหน้ามึงครั้งสุดท้าย(เมื่อวานนี้)

กูสงสารมึงมาก!

จากจิ้งจกตัวอ้วนๆ ตอนแรกที่เจอกัน...

มึงกลายเป็นจิ้งจกหัวโต..ตัวแห้งจนเห็นซี่โครงแล้ว

ถ้ามึงไม่ยอมออกไป ซักวันมึงได้กลายเป็นผีจิ้งจกแน่!!!!

ง่า....ผีจิ้งจก ในห้องกู!!!!